Taniec renesansu
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Przez cały czas trwania epoki renesansu tańce dzieliły się na ludowe i dworskie. Te drugie wymagały od tancerzy wcześniejszych przygotowań i nauki, były bardzo widowiskowe i dostarczały wspaniałych wrażeń oglądającym. Z kolei tańce ludowe dostępne były właściwie dla wszystkich. Przeważnie na wielkich uroczystościach najpierw wykonywano bardzo formalne i precyzyjne tańce dworskie, a po nich długimi godzinami bawiono się mniej skomplikowanymi i bardziej swobodnymi krokami, jakie składały się na taniec ludowy.

Chociaż to wiejskie pląsy dostarczały tancerzom więcej radości, to do naszych czasów zachowało się zdecydowanie więcej renesansowych tańców dworskich. Wielu autorów zajmowało się wówczas spisywaniem i opisywaniem kroków i układów, tworząc tym samym swoiste podręczniki. Jak nie trudno się domyślić, łatwiej było tego dokonać z tańcami dworskimi. Pierwsze drukowane podręczniki taneczne pochodzą z XVI wieku.

Tańce opisane w instrukcjach były bardzo zróżnicowane, od powolnych i statycznych, po żwawe i skoczne. Niektóre były przeznaczone dla par damsko-męskich, inne do wykonywania zbiorowego (w linii lub w okręgu).

Pierwszym renesansowym tańcem dworskim, na który warto zwrócić uwagę jest taniec niski, czyli basse danse. Był on przeznaczony do wykonywania w parach. Jego korzenie sięgają początków XV wieku. Wywodzi się prawdopodobnie z południowej Francji. W połowie piętnastego stulecia dasse danse było bardzo popularne zwłaszcza na dworze burgundzkim, gdzie zostało dokładnie opisane i skąd trafiło do pałaców i zamków całej Europy.

Tańczące pary wykonywały bardzo spokojne i pełne gracji ruchy, sunąc powolnymi krokami po ziemi, unosząc i opuszczając ciała w rytm muzyki – właśnie od tego wywodzi się nazwa tańca niskiego. Warto zapamiętać, że basse danse pozostawiał tancerzom dość dużo swobody, ponieważ nie zamykał się w surowych schematach. Pary obowiązywała jedynie znajomość sześciu podstawowych kroków (sempio – prosty, doppio – podwójny, branle – w bok, ripresa – w tył, riveranza – ukłon oraz volta – obrót).

Basse dance dało początek innemu popularnemu w epoce renesansu tańcowi dworskiemu, a mianowicie pawanie. Nazwa ta pochodzi prawdopodobnie od łacińskiego „pavo”, czyli pawia. Określenie to najlepiej charakteryzuje ten taniec, który faktycznie przypomina dystyngowane ruchy tych dostojnych i pięknych ptaków. Pawana to taniec powolny, tańczony w parach. Najbardziej charakterystycznym jego krokiem było stąpanie do przodu wysoko uniesionymi nogami z wyprostowanymi stopami. Ponadto pawanę charakteryzował także ruch wahadłowy – takiej samej liczbie kroków do przodu przypadała taka sama ilość kroków do tyłu. Taniec ten wykonywany był bardzo płasko, to znaczy nie obfitował w podskoki, podobnie z resztą jak basse danse. Najstarszą odmianą pawany jest procesja, czyli taneczny pochód wielu par, które każdy krok okraszały wyrzucaniem w górę płatków kwiatów.

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Poezja nowołacińska - nurt dworski
2  O żywocie ludzkim ("Fraszki to wszystko")
3  Literatura polska - wiadomości wstępne



Komentarze
artykuł / utwór: Taniec renesansu




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: