Julia jest córką Capulettich, poznajemy ją jako czternastoletnią, pełną dziewczęcego wdzięku „szczebiotkę”, posłuszną córkę, układną, miłą. Nie wolno zapominać, że cechuje się ona niezwykłą urodą, która tak skutecznie przyciągnęła wzrok Romea:
Co to za dama tańczy, sprawiając
Swoim urokiem nazbyt wielki honor
Kawalerowi? (...)
Światłość jej rysów gasi w moim oku
Płomień pochodni! Lśni na skroni mroku
Jak brylant w uchu etiopskiej królowej:
Skarb zbyt bogaty na ten świat jałowy!
Jak śnieżny gołąb wśród kawek, tak ona
Odbija blaskiem od rówieśnic grona.
Gdy przerwie taniec, przybliżę się do niej
I dłoń ozłocę dotknięciem jej dłoni.



Spotkanie z Romeem staje się dla niej momentem przełomowym, dziewczyna okazuje się być zdecydowana i zdeterminowana w dążeniu do połączenia z kochankiem. Co nie znaczy, że pozbawiona jest w swoich działaniach i uczuciach rozsądku i wątpliwości. Te ostatnie wyrażają najlepiej chyba najsłynniejsze słowa Julii:
Romeo! Czemuż ty jesteś Romeo?
Wyrzecz się ojca i odrzuć nazwisko
Lub, jeśli nie chcesz, powiedz, że mnie kochasz,
A ja wyrzeknę się swojego rodu.


Julią targają te same wątpliwości, co jej ukochanym, wie, że rodzina nie pozwoli na związek z największym wrogiem. Miłość jednak szybko w niej zwycięża. Scena balkonowa chyba najlepiej ukazuje najważniejsze cechy córki Capulettich. W rozmowie z Romeem okazuje się nad wiek dojrzała i zaznajomiona ze sztuką flirtu, a jednocześnie szczera i bezpośrednia:
(...) - lecz po co nam konwenans?
Czy ty mnie kochasz? Wiem, że powiesz „tak”,
A ja uwierzę; a jednak przysięgi
Czasem się łamie. Przysłowie powiada,
Że wiarołomstwo kochanków rozśmiesza
Jowisza w niebie. Romeo, najmilszy,
Jeśli mnie kochasz, powiedz mi to szczerze.
Jeśli masz mnie za zbyt łatwy podbój,
Zrobię wyniosłą minę i na złość
Będę cię zmuszać do dalszych zalotów;
Ale naprawdę nie mam na to chęci.
Tak, jestem może dla ciebie zbyt czuła,
Możesz pomyśleć, że się mało cenię;
Lecz wierz mi - będę na pewno wierniejsza
Od tych, co sprytniej umieją się droczyć.


Mimo iż Julia ulega nagłemu uczuciu, bez oporu przyznaje się do miłości, to nie jest jej obojętna forma, jaką przyjmie znajomość z Romeem. Dziewczyna stawia warunek, będzie z młodzieńcem tylko wtedy, jeśli się z nią ożeni, niemiłe jest jej „nocne ślubowanie”. Ale Julia nie jest osobą nieskazitelną, ma też wady. W miłości momentami wykazuje się niecierpliwością, np. kiedy czeka na Martę, która ma przynieść jej wieści od Romea. Ukochanemu jednak jest gotowa przebaczyć wszytko, nawet zabójstwo krewnego. Dla miłości sprzeciwia się rodzicom, potajemnie wychodzi za mąż, potem by móc połączyć sie z mężem ucieka się do kłamstwa i podstępu. Wszytko jednak jest usprawiedliwione miłością. Samobójstwo Julii jest jej ostatnim dowodem miłości – dziewczyna nie jest w stanie żyć bez swego męża, tak jak on nie mógł żyć bez niej. Czytaj dalej: Julia - charakterestyka

Zobacz także inne artykuły w serwisie: Romeo i Julia
  Dowiedz się więcej
1  Kazanie o miłości ku ojczyźnie - streszczenie
2  O sobie samym do potomności - analiza i interpretacja
3  Na swoje księgi



Komentarze
artykuł / utwór: Charakterystyka Julii


  • Elo myśle że jest to najlepsza charakterystyka którą znalazłem w necie. Gratuluje Autorom tego dzeła nie łato mnie zadowolić ale to bije mnie na kolana :P
    michał (rambo162 {at} op.pl)

  • Ja uwazam podobnie jak inni, moim zdaniem charakterystyka jest bardzo interesujaca i ma w sobie zawarte bardzo przydatne informacje, ktore sa do charakterystyki przydatne tylko jest jeden maly minus ze malo ale zawsze mozna cos dopisac;) dziekuje bardzo;) i mam nadzieje ze Katarzyna Banul wiecej takich prac napisze... i musze jeszcze jedno powiedziec tylko na tej stronie w charakterystyce sa zawarte cytaty, ktore musze miec i sa dobrze dobrane i wiem do czego sa dopisane..:) GRATULUJE!!!! i napewno wszyscy dziekuja;*
    gimnazjalistka ()



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi: